Probleemjongeren horen pas op de tweede plaats te komen

Met deze provocerende stelling daagde het PON de aanwezigen bij de presentatie van het Jaarboek 2009 uit om het perspectief te verleggen van het denken in problemen, naar het koersen op talenten. Een uitdaging die werd opgepakt, blijkens de reactie van één van de leden van een politieke jongerenorganisatie: “Als je het negatieve steeds benadrukt, sluit je het positieve uit!” Een wethouder sloot zich bij haar woorden aan en daagde jongeren ook zèlf uit toen hij sprak over de neiging vanuit de volwassenen om jongeren niet te ontwikkelen maar vooral te beheersen: “Ik vind dat geen goede ontwikkeling. Jongeren worden bij hun geboorte al ingedeeld in afwijkingen. Bovendien worden ze vanuit de commercie in een patroon ‘gedwongen’. Jongeren moeten juist meer hun eigen ruimte opeisen.”

Van verschillende kanten werd het etiket ‘probleemjongere’ als onethisch bestempeld. Natuurlijk moet je problemen aanpakken (en nog beter: zien te voorkomen), maar voorkom dat een jongere met problemen zichzelf gaan bestempelen als probleem. Zet in op sociale contacten is daarbij een belangrijke les.  Enerzijds contacten tussen de jongere, diens gezin en de omgeving: elkaar ondersteunen en stimuleren. Daar kunnen hangplekken belangrijk zijn, want daar praten jongeren met elkaar en zo leren zichzelf kennen en weten ze wat hun talenten zijn. Anderzijds tussen overheid en professionals en de jongeren: zoals iemand opmerkte: “door de ontmoeting leer je te luisteren naar het verhaal van de jongeren zèlf.”

De manier waarop we naar jongeren kijken, het benutten van sociale netwerken, en ook de wijze waarop overheid en professionals zich inzetten – de aanwezigen waren het er over eens, dat dit allemaal factoren zijn die van invloed zijn op de vraag of het doel behalen zoals een medewerkers van Bureau Jeugdzorg dat omschreef: “De jeugd moet de ruimte hebben om hun eigen wezen te ontwikkelen en een goed fundament te leggen voor een betere samenleving.”